Een sprookje

Het begon twee jaar geleden met het voornemen om eens een sprookje te schrijven in de trant van Paul Biegel. Ik zat midden in een project, maar dacht dat het leuk zou zijn tussendoor iets kleins te schrijven. De sprookjeswereld is aan iedereen bekend: er lopen tovenaars en heksen rond, helden, draken, ridders en prinsessen. Vaak trouwens ook kabouters en sprekende ezels. Je merkt onderweg door sprookjesland vanzelf wie je tegenkomt. Ik zou me zo, zonder zelf een hele fantasiewereld op te moeten bouwen, kunnen invoegen in een oude traditie. Dat leek me wel wat. De volgende ochtend werd ik wakker met een fijne beginzin in mijn hoofd:

De wilde wikke wikkelde een van zijn ranken om de voet van de wandelaar die lag te slapen onder de Oude Eik.

Het bleek een goede beginzin, want hij riep als vanzelf de volgende zin op. En nog een zin en nog een heleboel. Drie maanden later zat ik op 50.000 woorden. Genoeg voor een stevig boek. Mijn kleine sprookje liep, kortom, helemaal uit de hand, compleet met monsters, sprekende standbeelden, een wrede koning, een houthakker en natuurlijk een held en heldin. Het bleek helemaal niet zo makkelijk om te verklaren waarom die kleine wikkeplant zo was gemeen gaan woekeren… Ik had dan wel een tovenaar die de plant betoverd had, maar ja, waarom dééd hij dat, en hóé?
Het was blijkbaar niet zo moeilijk om een wandeling kriskras door sprookjesland te maken, en onderweg van alles mee te maken, maar ik kwam er weer eens achter dat een wandeling nog geen avontuur is. Ik werkte een tijdje aan andere dingen, en ging uiteindelijk helemaal terug naar het begin: wat wilde die tovenaar nou eigenlijk met zijn woekerende wikke?
Er kwamen nog een goede koning en koningin aan te pas, een enorm museum, een bejaardensoos en een chef-kok en zijn maatje voor ik het verhaal rond had. 75.000 woorden schoon aan de haak. Tegen die tijd was het zo honds ingewikkeld dat alleen ikzelf het nog zo’n beetje snapte. Al mijn trouwe proeflezers kwamen vervolgens met volstrekt uiteenlopende en tegenstrijdige tips om de boel te saneren. 

Om een lang verhaal kort te maken: het is me na nog een halfjaar zoeken en schrappen en schrijven, gelukt om de boel flink in te korten en te verhelderen. Met pijn in het hart heb ik meerdere prachtige verhaallijnen eruit gesloopt. Personages zijn gesneuveld en locaties opgeheven. Het is veel beter geworden. Het is spannend en het is af. Ik ben er blij mee. Maar ik blijf rondlopen met de knagende vraag of het niet sneller had gekund. Efficiënter en slimmer… Misschien wel. Maar zonder alle omwegen was ik nooit bij de eindzin uitgekomen die ik nu heb. Die luidt niet ‘En ze leefden nog lang en gelukkig,’ maar:

Hoe komt het trouwens dat jij zo lekker naar perziken ruikt?

 En met die zin ben ik minstens zo blij als met de beginzin, en dat is heel wat waard.

Waarom schrijven?

 ’Alles is al gezegd en geschreven’: een bekende dooddoener. Op een bepaalde manier ben ik het er nog mee eens ook. Ik ben ervan overtuigd dat er slechts een beperkt aantal (universele) verhalen is waar hoogstens variatie op mogelijk is. Variaties op archetypische thema’s: geboorte, volwassenwording, liefde, haat, oorlog, verlies, techniek, eenzaamheid, kennis, overwinning, vriendschap, moederschap, vaderschap, verleiding, zwakte, ouder worden, de dood en nog zo wat… Waarom zouden we daar nog nieuwe personages en situaties bij verzinnen? Is het niet slimmer om de geweldige, klassieke verhalen die we hebben te koesteren en steeds opnieuw te lezen?

De afgelopen jaren heb ik veel tijd gestoken in het schrijven van jeugdboeken en verhalen. Wat was mijn ideaal?

Ik wil schrijven omdat de omstandigheden waaronder we leven zó veranderen, dat we onze (archetypische) verhalen daarin moeten plaatsen – al dan niet allegorisch (een historische roman of een sf- of phantasy-verhaal kan prima inspelen op onze actualiteit – juist door noodzakelijke uitvergroting van een situatie waar we nu mee te maken hebben). Wil ons bewustzijn van de wereld actueel en levend blijven, dan hebben we levende metaforen en beelden nodig.

Als verhalen niet steeds opnieuw tot leven gewekt worden verliezen ze hun betekenis. Ze worden dode letter. We kunnen bijvoorbeeld het Oude Testament nog wel vertalen naar moraal en wijsheid voor onze tijd, maar het kost vooral veel moeite – het offeren van geiten of kinderen, verjaagd worden uit de Hof van Eden, het verhaal van Job: we kunnen de verhalen symbolisch lezen en dan proberen te symbolen te lezen… Voor velen een omweg. Voor velen een vruchtbare omweg, maar het kan ook ingewikkeld en verwarrend zijn.

Waarom zouden we die omweg nemen? Een sprankelend nieuw verhaal met personages die we direct herkennen bevat in potentie veel meer directe betekenis – een personage in omstandigheden die we kennen kan ons misschien eerder bij de strot grijpen dan een personage dat ver van ons af staat. Ik pleit niet voor realisme of naturalisme: ik ga ervan uit dat dit soort actuele personages vanzelf ontstaat als we gewoon aan het verzinnen en vertellen slaan. We zijn gevormd door onze tijd en zullen dus onbewust en onvermijdelijk verhalen vertellen die bij onze tijd passen. Een goede schrijver raakt aan universele thema’s op actuele wijze en schrijft over die thema’s die nu urgent zijn.

Dat is waar ik op hoop als ik schrijf: een mooi verhaal dat uitstijgt boven het hier en nu van het ‘toevallige’ verhaal en raakt aan iets universelers én actueels. Het is ook precies datgene dat je met geen mogelijkheid kunt afdwingen als je schrijft. Als je je erop gaat richten erwijl je schrijft, dan wordt het helemáál niets. Loslaten dus, deze reflectie, en gewoon een spannend verhaal schrijven.