Een sprookje

Het begon twee jaar geleden met het voornemen om eens een sprookje te schrijven in de trant van Paul Biegel. Ik zat midden in een project, maar dacht dat het leuk zou zijn tussendoor iets kleins te schrijven. De sprookjeswereld is aan iedereen bekend: er lopen tovenaars en heksen rond, helden, draken, ridders en prinsessen. Vaak trouwens ook kabouters en sprekende ezels. Je merkt onderweg door sprookjesland vanzelf wie je tegenkomt. Ik zou me zo, zonder zelf een hele fantasiewereld op te moeten bouwen, kunnen invoegen in een oude traditie. Dat leek me wel wat. De volgende ochtend werd ik wakker met een fijne beginzin in mijn hoofd:

De wilde wikke wikkelde een van zijn ranken om de voet van de wandelaar die lag te slapen onder de Oude Eik.

Het bleek een goede beginzin, want hij riep als vanzelf de volgende zin op. En nog een zin en nog een heleboel. Drie maanden later zat ik op 50.000 woorden. Genoeg voor een stevig boek. Mijn kleine sprookje liep, kortom, helemaal uit de hand, compleet met monsters, sprekende standbeelden, een wrede koning, een houthakker en natuurlijk een held en heldin. Het bleek helemaal niet zo makkelijk om te verklaren waarom die kleine wikkeplant zo was gemeen gaan woekeren… Ik had dan wel een tovenaar die de plant betoverd had, maar ja, waarom dééd hij dat, en hóé?
Het was blijkbaar niet zo moeilijk om een wandeling kriskras door sprookjesland te maken, en onderweg van alles mee te maken, maar ik kwam er weer eens achter dat een wandeling nog geen avontuur is. Ik werkte een tijdje aan andere dingen, en ging uiteindelijk helemaal terug naar het begin: wat wilde die tovenaar nou eigenlijk met zijn woekerende wikke?
Er kwamen nog een goede koning en koningin aan te pas, een enorm museum, een bejaardensoos en een chef-kok en zijn maatje voor ik het verhaal rond had. 75.000 woorden schoon aan de haak. Tegen die tijd was het zo honds ingewikkeld dat alleen ikzelf het nog zo’n beetje snapte. Al mijn trouwe proeflezers kwamen vervolgens met volstrekt uiteenlopende en tegenstrijdige tips om de boel te saneren. 

Om een lang verhaal kort te maken: het is me na nog een halfjaar zoeken en schrappen en schrijven, gelukt om de boel flink in te korten en te verhelderen. Met pijn in het hart heb ik meerdere prachtige verhaallijnen eruit gesloopt. Personages zijn gesneuveld en locaties opgeheven. Het is veel beter geworden. Het is spannend en het is af. Ik ben er blij mee. Maar ik blijf rondlopen met de knagende vraag of het niet sneller had gekund. Efficiënter en slimmer… Misschien wel. Maar zonder alle omwegen was ik nooit bij de eindzin uitgekomen die ik nu heb. Die luidt niet ‘En ze leefden nog lang en gelukkig,’ maar:

Hoe komt het trouwens dat jij zo lekker naar perziken ruikt?

 En met die zin ben ik minstens zo blij als met de beginzin, en dat is heel wat waard.

Herschrijven – de gelaagde aard van het creatieve proces

 

Ik ben momenteel bezig met het herschrijven van een manuscript – een uit de hand gelopen sprookje. Het duurt bij mij altijd erg lang voor ik duidelijk heb waar het boek dat ik schrijf in de kern over gaat. Ik werk graag intuïtief, verlies me in mooie, beeldende scènes, in sferen, associaties en fantasieën. Ik laat me graag meeslepen van de ene scène naar de andere, en laat me meevoeren door het nogal autonoom aandoende karakter van mijn personages. Dat is een hele tijd leuk, maar op zeker moment loopt die weg dood.

En dan moet er gedacht worden. Nagedacht over de kern van het verhaal. Ik moet afstand nemen: de hoofdstukken die ik tot dan toe heb in oneliners samenvatten en vervolgens proberen de logica te vinden in die oneliners. Iedere schrijver heeft zo zijn blinde vlekken, voor mij zijn dat de globale structuur en de algemene thematiek. Terwijl die voor een hecht verhaal toch tamelijk belangrijk zijn.

Maar geheel vooraf plannen is ook niet de bedoeling: want ik wil graag op ontdekkingsreis zijn, ik ben juist nieuwsgierig naar de wegen van mijn onbewuste, ik wil graag het wilde denken een plek bieden, want dan kan ik van en over mezelf leren. Ik kies geen thema, maar thema’s kristalliseren langzaam uit.

Zodoende is het schrijfproces een gelaagd proces: meerdere malen moet ik me afvragen wat de kern is van het verhaal; daar de logica op afstemmen en dan weer zo vrij en intuïtief mogelijk verder schrijven. En later weer opnieuw afstand nemen.

Thema’s duiken op en thema’s sterven weg; verhaallijnen ontstaan en groeien, maar moeten soms ook weer worden weggesnoeid. Divergentie en convergentie: een organisch, maar soms tamelijk frustrerend proces: het werk van weken – prachtige scènes, vol dierbare personages – moet regelmatig weggekieperd worden. Wel leer ik steeds beter om dat soort niet-definitieve lijnen in ruwe vorm te laten staan tot duidelijk is of ze wel of niet de eindstreep zullen halen. Vroeger herschreef ik ook nog eens alles eindeloos, iedere alinea bijvijlend tot perfectie – wat het weer veel moeilijker maakte om zo’n darling uiteindelijk toch weg te elimineren.

Eindelijk ben ik erachter dat het thema van mijn nieuwe boek niet de angst voor de dood is, maar angst in veel bredere zin – en dat dat thema het best tot zijn recht komt als ik het álles laat doordrenken: de magie, de machtsmechanismen, de geschetste samenleving, de personages, de natuur… overal moet de angst in doorsijpelen. Dan wordt het goed.

Heerlijk, deze angst!