Ik wolkte een regendroom

 

Ik wolkte een regendroom,
nat en klam, vol vreemd verlangen.
Een wolk van verse damp en stoom,
die ergens windstil, wit bleef hangen.
Ik wolkte, droomde, droomde, wolkte,
een raadsel dat diep in mij kolkte.

Ik droomde, was een regenwolk.
Ik zag de diepte en daaronder,
bloemen, dieren, ander volk,
rivieren, velden, wat een wonder!
Ik droomde, wolkte, wolkte, droomde,
Tot ik bijna overstroomde.

Toen schrok ik wakker, sprong uit bed,
en rende heel snel naar beneden,
de gang door en naar het toilet,
maar, o, nee, het was bezet!
In de tuin in donkere nacht,
ruiste toen mijn regen zacht.

Zo maakte ik de bloemen blij,
maar mijn droom, die was voorbij.

Regen en de groei van een gedicht

Het regent!

Grote, dikke, vette druppels
lopen langzaam langs het raam.
Biggelend en wriggelend,
mijn neus er bijna tegenaan.
Ze ploppen, plonzen in de vaart.
De vissen vieren feest.
Zoveel verse nattigheid is er
lang niet meer geweest.

Pijpenstelen, paraplu’s,
engelenpies en wolkverdriet.
Het komt met bakken naar beneden,
het plenst, het regent dat het giet.
Hoera! Daar word ik vrolijk van!
Ik trek mijn rubberlaarzen aan,
mijn regenjas met capuchon,
en dan mag ik naar buiten gaan!

Want ik ga…
Rennen in de regen, rennen in de regen,
rennen, springen, juichen,
rennen, rennen in de regen!
Tot ik druipend, helemaal kledder,
natter dan een volle spons
uitglijd in de vette modder,
in een plas val met een plons.

Vreemd hoe het schrijven bepaald wordt door het op zeker moment kiezen van een bepaalde richting. Het schrijven van bovenstaande verliep in eerste instantie melancholiek en herfstig. Buiten regende het, grijs, somber, etc. Dus je begint enigszins naar binnen gekeerd te schrijven. Rijm en metrum dwingen je echter tot langzaam schrijven. Zo ontstaat ruimte om een stemming tot rijping te laten komen. Tijdens het schrijven wordt duidelijk hoe je je werkelijk voelt. Omdat je tijd neemt. Als vanzelf verscheen ineens dat ‘Hoera!’: een ‘meerderheid’ in mij besloot dat het flauwekul en clichématig was om me door die spetters op het raam te laten leiden in de richting van sombermansigheid. Vandaar het vervolg. Woord en bewustzijn van stemming ontstaan in interactie. Ergens is een waterscheiding – de regendruppel stroomt door de Rijn naar de Noordzee en de druppel die een meter verderop viel stroomt door de Donau naar de Zwarte Zee. Het schrijven van een gedichtje is een vorm van plaatsbepaling:

GPS: Gevoelsmatig Proberend Schrijven